داود گويم ، خداوندا مزامير و خواننده بهشتيان ، كه به دست خود از برگ خرما زنبيل‌ها مىبافت و مجلسيان خويش را مىگفت : كدام يك از شما در فروختن آن مرا يارى كند ؟ و از بهاى آن زنبيل گرده‌اى نان جوين مىخورد و اگر خواهى از عيسى بن مريم گويم كه سنگ را بالين مىكرد و جامه درشت به تن داشت و خوراك ناگوار مىخورد و نانخورش او گرسنگى بود و چراغش در شب ماه و در زمستان مشرق و مغرب زمين او را سايبان بود و جان پناه و ميوه و ريحان او آن چه زمين براى چهارپا روياند از گياه . زنى نداشت كه او را فريفته خود سازد ، فرزندى نداشت تا غم وى را خورد و نه مالى كه او را مشغول كند و نه طمعى كه او را به خوارى دراندازد . مركب او دو پايش بود و خدمتگزار وى دست‌هايش . » « 1 » على ( ع ) به محمد ( ص ) و موسى و عيسى ( ع ) اقتدا مىكرد ؛ چرا كه از اين سراى رحمت بود و از اين شجره نبوت . اما دلبستگان دنيا راه ابن عاص را در پيش گرفتند كه دين خود را به حكومت بر مصر فروخت و خراج آن را به كسانى كه با شيطان بيعت نموده و از وى پيروى و هوادارى نموده بودند ، فروخت . امام ( ع ) مىفرمايد : « الدنيا جيفة ، فمن ارادها فليصبر على مخالطة الكلاب . » « 2 » يعنى دنيا لاشه مردارى است و هركه خواستار آن است بايد بر همنشينى با سگان شكيبا باشد . از اين‌رو امام ( ع ) دنيا را مانند هسته ميوه‌اى از دهان بيرون افكند و آن را پست‌تر از پاپوشش مىديد و حقيرتر از برگى كه

--> ( 1 ) - نهج البلاغه ، خطبه 160 . ( 2 ) - كنز العمال : 3 / 719 ح 8564 ، كشف الخفاء : 1 / 409 ح 313 ، الدر المنثور : 38 301 ، اسد الغابه : 4 / 23 ، سبل الهدى و الرشاد : 11 / 301 .